اعطاي پروانه وايمكس يا همان اينترنت پر سرعت بي‌سيم كه در تهران صورت گرفت اگر چه نويد بخش ورود يك فناوري نو به عرصه ارتباطات كشور است اما تجربه نشان داده كه مشكل اساسي در ايران فقط فناوري نيست، بلكه بينش فناوري جايگاه مهم‌تري را داراست. به‌عنوان مثال، با اينكه سال‌هاست فناوري‌هاي نسل سوم موبايل در دسترس همه مردم دنياست، با اين حال، ما اين فناوري‌ها را از مردم دريغ مي‌كنيم و به شيوه قطره‌چكاني به مردم سرويس مي‌دهيم.حالا موج نسل چهارم موبايل از راه مي‌رسد و ما مانده‌ايم كه با اين فناوري جديد چه كنيم. با اينكه GPRS راه‌اندازي شده يك مقام مسئول رسما اعلام مي‌كند GPRS براي باز كردن وب سايت نيست! تلويزيون موبايلي توسط صدا و سيما راه‌اندازي مي‌شود اما دامنه آن، آنقدر محدود است كه از هر كس مي‌پرسي اطلاعي در باره آن ندارد.سؤالي كه مي‌توان از مسئولان فناوري اطلاعات كشور پرسيد اين است كه با محدوديت قانوني سرعت اينترنت در ايران چه خواهيد كرد؟ آيا قرار است با وايمكس همان اينترنت 128 كيلوبيت در ثانيه را ارائه داد ؟ آيا مجريان اين سرويس جديد در ارائه آن به مردم با همان موانع و مشكلات سرويس‌هاي MMS، GPRS و سرويس‌هاي مشابه روبه‌رو خواهند بود ؟ راستي چرا با وجود در دسترس بودن فناوري ADSL و الزامات قانون برنامه چهارم توسعه، به اعتراف وزير ICT‌ تا‌كنون تنها 300 هزار پورت اينترنت پر سرعت برقرار شده است؟اين در شرايطي است كه در همين نزديكي ما عربستان سعودي سرويس وايمكس رايگان براي بزرگراه‌هاي خود داير كرده است و سال‌هاست در كشورهايي مانند كره‌جنوبي اينترنت پرسرعت رايگان در دسترس همگان است. راستي فاصله ما تا اهداف برنامه‌هاي توسعه و سند چشم‌انداز 1404 در بخش IT و ICT چقدر است؟

پيامبر اكرم (ع)‌