اهمیت و جایگاه اخلاق در حرفه روابط عمومی به اندازه‌ای است كه تاكنون چند كنفرانس بین‌المللی روابط عمومی در جهان در حوزه روابط عمومی و اخلاق برگزار شده و علاوه بر حضور موثر اخلاق در ادبیات روابط عمومی كتاب‌هایی در حوزه روابط عمومی و اخلاق نگاشته شده است.

 همچنین امروزه در جهان منشور اخلاق آتن سرلوحه وظایف روابط عمومی‌های حرفه‌ای قرار دارد.متاسفانه در كشور ما نه تنها در حوزه روابط عمومی‌ها و بویژه در رابطه با رسانه‌ها مقولات اخلاقی تا حدودی نادیده گرفته می‌شود بلكه تاسف‌آورتر، نادیده گرفتن آن در مدیریت همایش‌هایی است كه از سال‌های اخیر تحت عنوان همایش بین‌المللی روابط عمومی، سمپوزیوم روابط عمومی و غیره در حال برگزار شدن است. علت عمده در بی‌توجهی به این مقوله مهم و پایه ارجحیت جهت‌گیری‌های سیاسی بویژه غلبه نگاه اقتصادی به جای نگاه عملی و تئوریك و كسب شهرت از همایش‌های علمی است. به طور مثال مدعوین سیاسی و گردانندگان اصلی این همایش‌ها در طول دوره‌های گذشته كسانی بوده‌اند كه یا در ساختار سیاسی می‌توانستند نقش مهمی در حمایت از مدیریت همایش‌ها داشته باشند و یا از نظر اقتصادی كمك‌های بدون دلیل و توجیه اقتصادی انجام دهند و تاسف‌بارتر آنكه همین افراد به عنوان چهره‌ها و مدیران برتر روابط عمومی نیز انتخاب شده‌اند. به گونه‌ای كه در خبر روز شنبه بازتاب با وجود آنكه از ابتدای دولت جدید اقدامی برای بررسی عملكرد روابط عمومی‌ها در 2 سال گذشته در كشور صورت نگرفته است اما تعدادی از مدیران روابط عمومی كه اسپانسر همایش بین‌المللی روابط عمومی را بر عهده داشتند به عنوان مدیران برتر روابط عمومی انتخاب شدند و این بدین معناست كه اگر بقیه مدیران روابط عمومی نیز سعادت آن را داشتند كه در سازمان‌های پردرآمد فعالیت داشته و بدون دلایل منطقی تبلیغاتی از این همایش حمایت می‌كردند، نام مدیر برتر روابط عمومی بر خود می‌نهادند. دردناك‌تر هزینه كردن از نام اساتید حوزه دانشگاهی برای رسیدن به این اهداف است به طوری كه نام یكی از اساتید دانشگاه علامه طباطبایی كه به عنوان داور بخش مدیران روابط عمومی در نشریه همایش ذكر شده بود اعتراض نامبرده را در پی داشته است. همچنین شیفتگی به استادان خارجی كه عمده آنها از استادان به‌نام نیستند و عدم امكان ارائه مقالات استادان برجسته داخلی به بهانه كمبود وقت موجب ناراحتی گروهی دیگر از استادان و صاحبنظران داخلی شده است. توجه به نوع جناح‌های حاكم سیاسی نیز در تعیین افراد مدعو برای سخنرانی و یا حتی عدم دعوت از برخی چهره‌های علمی نیز از نكات تعجب‌آور و تاسف‌آور این همایش‌ها بوده است. به طوری كه علی‌رغم آنكه اصرار فراوان برحضور یكی از چهره‌های علمی و عضو هیات علمی دانشگاه در همایش‌های گذشته وجود داشته است در این همایش حتی به عنوان عضو هیات علمی و مدعو از نامبرده دعوتی صورت نگرفت. از طرف دیگر رقیب دیگر دبیر و برگزاركننده همایش بین‌المللی روابط عمومی كه به ناچار نام سمپوزیوم را كه به لحاظ معنایی هیچ تناسبی با همایش ندارد صرفا برای تفكیك و تمایز حركت با رقیب خود انتخاب كرده است و در حقیقت همان همایش بین‌المللی روابط عمومی (2) می‌باشد، با هزینه كردن از اعتبار دانشگاه علامه طباطبایی به منظور باشكوه برگزار كردن این سمپوزیوم موجب اعتراض گروه ارتباطات این دانشگاه شده و مخالفت خود را در همكاری با نامبرده اعلام كرده‌اند. حال سوای این آیا براستی نباید مراجع علمی و اداری كشور نظارتی بر روند برگزاری این همایش‌ها داشته باشند كه كاركردهای سیاسی و اقتصادی این همایش‌ها بر كاركردهای علمی غالب نشود و آیا اخلاق كه محور فعالیت‌های روابط عمومی است می‌باید این گونه به راحتی به مسلخ سیاست و اقتصاد برود؟