از زمان تاسیس اولین دفتر روابط عمومی در شرکت راه‌آهن آمریکا در 1905، 104 سال و نخستین دفتر روابط عمومی در شرکت نفت ایران در سال 1332، 56 سال می‌گذرد اما چرا هنوز روابط عمومی‌ها در ایران به جایگاه مطلوب و مناسب که مورد رضایت باشد دست نیافته‌اند؟

 واقعیت آن است که روابط عمومی در قرن بیستمی به سبب عامل رقابت‌های اقتصادی و سیاسی به وجود آمد و میوه و محصول رقابت و شکل‌گیری افکار عمومی نوین قرن بیستم فضای باز سیاسی و اقتصادی بوده است. زمانی شرکت‌ها و سازمان‌ها به سراغ داروی سازمانی به نام روابط عمومی رفتند که فشار رسانه‌های آزاد برای کسب حقوق مخاطبان و مردم، مطالبات اتحادیه‌های کارگری، نظام‌های پارلمانی برای کسب حقوق مردم چاره و راه‌حلی جز این برای سازمان‌های جدید باقی نمی‌گذاشت. همچنین توسعه و شکل‌گیری جامعه صنعتی و ارتقاء حقوق شهروندی موجب شد تا سازمان‌ها رابطه دوسویه همسنگ را با مخاطبان خود برای حفظ و بقای سازمان خود انتخاب کنند. اما در کشور ما به دلیل آنکه رقابت به عنوان پایه شکل‌گیری افکار عمومی و روابط عمومی حرفه‌ای هیچ‌گاه در عرصه‌های مختلف اقتصادی، سیاسی و اجتماعی به شکل ایده‌آل و حرفه‌ای خود وجود نداشته روابط عمومی نیز همواره همراه با ضعف‌ها و آسیب‌های جدی مواجه بوده است و چون روابط عمومی در انطباق کامل با بستر و زمینه‌های اجتماعی و فرهنگی مبنی بر آزادی و رقابت شکل می‌گیرد تفاوت در زمینه و مفاهیم موجب ایجاد و شکل‌گیری روابط عمومی تبلیغاتی یک سویه و سنتی نظیر آنچه برای نخستین بار در ایران در سال 1332 به عنوان نخستین دفتر روابط عمومی اتفاق افتاد، شده است. در سال‌های اخیر نیز به سبب نگاه تبلیغاتی، یک سویه و یک طرفه دولت به موضوعات مختلف و تکیه صرف دولت بر رسانه ملی و رفتارهای پوپولیستی، روابط عمومی‌ها صرفاً به کانال تبلیغاتی یک سویه برای کسب مقبولیت سیاسی دولت تبدیل شده‌اند و نه عاملی برای ارتقای ارتباطات سازمان و مخاطبان خود. به عبارت دیگر تلاش روابط عمومی‌ها در طول سال‌های گذشته ارسال تصویر مورد نظر دولت و نه ایجاد تصویر واقعی دولت بوده است.درصورتی که یکی از مهمترین وظایف روابط عمومی‌ها در دنیای جدید ایجاد تصویر مناسب از سازمان در ذهن مخاطبان با استفاده از تعامل متقابل و نمادین با استفاده از تجارب مخاطبان و نگاه آنان به سازمان‌ها و دستگاه‌ها می‌باشد. به هر روی شرط ارتقاء روابط عمومی در کشور و تقویت این نهاد مدنی و کانال ارتباطی دوسویه ارتقای فضای رقابت در همه عرصه‌های سیاسی و اجتماعی، اقتصادی و ... احترام به شعور و حقوق مخاطبان و فاصله گرفتن دولت‌ها و سازمان‌ها از تئوری‌های طرفه و یک سویه تبلیغاتی و باور مخاطبان به عنوان مهمترین رمز و متغیر در موفقیت فعالیت‌های ارتباطی است. مضاف بر آن توجه و ارتقای رسانه‌ها به عنوان نمایندگان افکار عمومی توجه به انتخاب و گزینش بهترین مهندسان اجتماعی در مصدر مسئولیت روابط عمومی‌ها، تاکید بر اولویت مخاطب و مشتری در حفظ و بقای سازمان‌ها، و تعریف صحیح، شفاف‌سازی و استاندارد کردن انتظارات از روابط عمومی‌ها می‌تواند به نجات روابط عمومی کشور از وضعیت فعلی مؤثر باشد.محمد صدرآبادی