دانشگاه جامع علمی –کاربردی چندسالی است که در کنار سایر دانشگاهها و مراکز آموزش عا لی کشور در راستای ارتقائ سطح علمی و تخصصی و تربیت نیروی انسانی کاردان و کارشناس به فعالیت می پردازد.

اما ماهیت رشته های تحصیلی این دانشگاه به تناسب ضرورتهای تاسیس و نام آن بیشتر پرداختن به جنبه کاربردی و عملیاتی رشته های آن است.به طوریکه هدف اولیه از این اقدام افزایش دانش و معلومات تخصصی شاغلان بخشهای دولتی و خصوصی بوده است.قطعا"رشته های ارائه شده و پذیزش افراد در قالب این دانشگاه برمبنای چشم انداز ها ،اهداف و سیاستهای کلان کشور در حوزه آموزش عالی و نیازهای پیش بینی شده صورت گرفته است.بدیهی است هرگونه برنامه ای علیرغم کارشناسی و مفید بودن ، زمانی می تواند اهداف مورد نظر خود را محقق سازد که در بعد اجرا نیز بتواند جامه عمل به آنها بپو شاند.اما همیشه اجرای برنامه با آنچه در تئوری و روی کاغذ آورده می شود با همدیگر مطابقت نداشته و در برخی موارد ممکن است از اهداف تدوین کنندگان ،قانون گذاران و تصویب کنندگان آن منحرف شود.یکی از رشته هایی که در دانشگاه علمی –کاربردی در دو مقطع کاردانی و کارشناسی تاسیس شده و پذیرای دانشجو ست ،رشته روابط عمومی می باشد.با عنایت به تحولات جهانی صورت گرفته و اهمیت یافتن نقش مردم و افکار عمومی در عرصه های مختلف سیاسی ،اجتماعی ،اقتصادی و فرهنگی و فضای ناشی از جامعه اطلاعاتی به عنوان مبنا و شاخص توسعه یافتگی کشورها، روابط عمومی نیز هر روز بیش از گذشته جایگاه و موقعیت استرا تژیک پیدا میکند.علاوه بر این تحولات در عرصه جهانی در حوزه ارتباطات و اطلاعات ،رویکرد کشورمان مبنی بر عزم جدی در اجرای سیاستهای کلی اصل 44 قانون اساسی وو اگذاری تصدی گریهای دولتی به بخش خصوصی و محدود کردن سهم دولت به 20 درصد تحت عنوان ناظر و سیاست گذار در حوزه های مختلف خدماتی و تولیدی کشور ،نشان از چشم انداز امیدوار کننده ای از بخش خصوصی قوی ،پویا ،خلاق و کارآمد در کشور دارد که یکی از نیاز ها و اولویتهای این بخش در عرصه رقابتی و عیر انحصاری دارا بودن سخنگو و ارتباط گر قوی در مجموعه سازمانی خود است تا عنصر گرانبهای اطلاعات را بر مبنای اهداف و ماهیت فعالیت سازمان متبوع خود به شیوه هنرمندانه و علمی مدیریت نماید.بنابر این نیاز به کارشناسان کارآمد ، متخصص و مهندسان افکار در روابط عمومی هاست که با توجه به شرایط پیش رو ایجاد و تقویت رشته های دانشگاهی در حوزه روابط عمومی از جمله ضرورتهای اساسی بوده است که باید از این اقدام دانشگاه جامع علمی- کاربردی تقدیر کرد. اما آنچه در عمل مشاهده می شود این است که بسیاری از دانشجویان رشته روابط رغبت و انگیزه چندانی در کلاسهای درس به مباحث و مطالب ارائه شده از خود نشان نمی دهند و تنهاگذران ترم یا پودمان و اخذ نمره قبولی را دنبال می کنند. واز اساتید در خواست می کنند تا خودشان را با قالبهای مورد نظر آنها هماهنگ کرده و مطالب و مباحث اندک و تضمین نمره قبولی را برایشان فراهم کنند.برخی دلایل این معظل را اینگونه می توان ذکر کرد:1-بسیاری از دانشجویان در رشته روابط عمومی در بخشهایی غیر روابط عمومی شاغل هستند.2-این دانشجویان دلایل انتخاب رشته روابط عمومی را مواردی غیر از علاقه را ذکر می کنند که عبارتند از :اخذ مدرک تحصیلی برای بهبود وضعیت شغلی و در آمدی ،آسان بودن رشته تحصیلی ،3-تخصصی ،کارشناسی و اصولی نبودن فعالیتهای بسیاری از روابط عمومی ها در سازمانها و موسسات کشور4-فقدان مطالعه ودر نتیجه آگاهی دانشجویان از ماهیت رشه روابط عمومی در هنگام انتخاب رشته شاید این شرایط مختص به رشته روابط عمومی نبوده و بسیاری از رشته های دیگر نیز با این مسئله مواجه باشند.با این اوصاف چگونه می توان پیوندی میان تئوری و عمل ایجاد کرد و نسبت به تعالی کمی و کیفی روابط عمومی ها در کشور امیدوار بود.زمینه این وضعیت را می توان در موارد زیر آسیب شناسی کرد:1-با وجود توسعه کمی رشته روابط عمومی از لحاظ تربیت نیروی انسانی متخصص و تحصیلکرده ،هنوز در بعد عملی تغییر چندانی در فعالیتهای این نهادها در سازمانها و سوق دادن آنها به سمت فعالیتهای عمقی و کارشناسی ایجاد نشده است.2-بینش و نگرش مدیران ارشد کشور در مقوله روابط عمومی ها همان نگاه سنتی ،قدیمی و سنتی است مبنی بر این که هرکس از عهده انجام آن بر می آید و نیاز به تخصص و دانش ندارد.3-عدم احساس تکلیف و وظیفه در قبال ارائه اطلا عات درست،صحیح و شفاف به مردم و مشتریان و ارباب رجوع از سوی سازمانها 4-فقدان توجه به دید گاهها ،درخواستها و مطالبات مردم در قبال برنامه ها و تصمیم گیریها و یکسویه عمل کردن در این زمینه ها 4-فضای انحصاری و غیر رقابتی خدمات و تولیدات در کشور که بیشتر دولتی و شبه دولتی است .5-کار آمد نبودن شرایط و ضوابط گزینش و جذب دانشجو در رشته روابط عمومینويسنده: (فیروز رحیمی)