رويكرد علمي به روابط عمومي كمرنگ است
احمد يحيايي ايله اي (دكتراي ارتباطات)
يكي از اساسي ترين موانع توسعه روابط عمومي، فقدان رويكرد علمي و كيفي به روابط عمومي است. چيزي كه از سوي دانشگاهها، سازمانها و حتي استادان عرصه روابط عمومي كمتر مورد توجه قرار گرفته است.
تعداد اندك كتب تاليف شده از سوي استادان روابط عمومي درباره اين موضوع به خوبي اين را نشان مي دهد كه رويكرد علمي به روابط عمومي در دانشگاههايي كه رشته ارتباطات و روابط عمومي در آن رونق دارد هم جايگاهي ندارد.
موضوع ديگر كه دراين باره قابل توجه است سرفصل دروس رشته روابط عمومي است كه ابعاد مختلفي از كار و فعاليت در عرصه روابط عمومي را پوشش نمي دهد و با عمل روابط عمومي انطباق ندارد. بررسي اين سرفصل ها نشان مي دهد كه دروس مديريت روابط عمومي، روابط عمومي در موسسات اقتصادي- تجاري، روابط عمومي در شركتهاي خدماتي و از اين قبيل در رشته روابط عمومي تقريبا جايگاهي ندارد.
از طرفي ديگر ارزشيابي عملكرد روابط عمومي موسسات مختلف نيز نشان مي دهد كه تاكيد و تاييد اصلي مديريت روابط عمومي سازمانها بر اجراي فعاليتهاست و مديران روابط عمومي از فرايند كيفيت يعني نيازسنجي، برنامه ريزي، اجرا و ارزيابي غافل هستند و ياد به ندرت به آن توجه مي كنند.
همچنين بيش از 80 درصد مديران روابط عمومي تخصص كافي درباره روابط عمومي را ندارند و اين گروه دوره هاي آموزشي مرتبط با شغل (مديريت روابط عمومي، اصول و فنون روابط عمومي، مهارتهاي روابط عمومي و ...) را طي نكرده اند.
اين مديران علاقه اي نيز براي بكارگيري متخصصان روابط عمومي از خود نشان نمي دهند و يا در بكارگيري نيروي انساني تفاوتي معنادار بين كارشناسان فارغ التحصيل با ساير رشته ها قايل نيستند.
در واقع هم دانشگاهها و هم سازمانها تنها با برداشتي كلي از فعاليت و فلسفه روابط عمومي كار خود را به پيش مي برند و توجه اي به تخصصي شدن و تخصصي كردن روابط عمومي ندارند. يعني در واقع رويكردي علمي و كيفي براي آينده روابط عمومي متصور نيست.
حال پيشنهاد اين است كه:
- دانشگاهها تاليف كتاب در اين رشته را در اولويت اصلي خود قرار دهند.
- و سازمانها استفاده از متخصصان روابط عمومي را بعنوان مهمترين اولويت براي كار در روابط عمومي لحاظ كنند.
تا انشاا... از نتايج اين دو فعاليت، توسعه علمي و كيفي روابط عمومي در علم و عمل پديد آيد.
