هفتمین سمپوزیوم بین المللی روابط عمومی بـــــا هدف ارتقاء بینش ، دانش و توسعه مهارت دست اندرکاران روابط عمومی ، ایجاد رقابت سالم و رشد حوزه های علمی و تئوری روابط عمومی ، نمایش دستاوردها و فعالیت های روابط عمومی ها در قالب نمایشگاه ، نوآوری علمی و کمک به جنبش نرم افزاری در حوزه روابط عمومی 18 و 19 دی ماه در مرکز همایش های برج میلاد برگزار شد.

یکی از مهمترین موضوعات این سمپوزیوم انتخاب جمع کثیری از روابط عمومی ها در سطح کشور ، در قالب مدیران ارتباط گستر و کارشناسان برتر روابط عمومی بود و منتخبان در رشته های اطلاع رسانی ، تکریم ارباب رجوع ، خلاقیت و نوآوری ، پژوهش ارتباطی ، بــرنامه ریزی ارتباطی ، ارتباطات الکترونیک و مدیریت راهبـــــری  در این سمپوزیوم شرکت کرده بودند. اما موضوع منتخبان این مراسم باز هم انتقادهای بسیاری را در بین شرکت کنندگان در سمپوزیوم به دنبال داشت.

قدر مسلم انتخاب و معرفی برترین های روابط عمومی از گذشته دور در تمام کنفرانس ها و سمپوزیوم های روابط عمومی مدنظر قرار گرفته است ؛ که البته سنت حسنه ای است. اما چگونگی و معیارهای ارزش گذاری در انتخاب روابط عمومی ها همواره مورد انتقاد صاحبنظران این رشته بوده است. چرا که انتخاب برترین های روابط عمومی در سالهای گذشته ، به دلیل عدم شاخص های مورد لزوم برای سنجش ارزش گذاری در روابط عمومی ، به بهانه تشویق و ترغیب و صرفاً ایجاد انگیزه در روابط عمومی ها و غلبه رفاقت ها بر یک رقابت واقعی بوده است ؛ که البته کمبود منابع علمی ، عــــــدم تجربه کارشناسان و مدیران این رشته ، در کنار در دسترس نبودن شاخص های اندازه گیری را باید به آن افزود.

اما امروز پس از تأسیس چندین انجمن روابط عمومی ، برگزاری تعداد بیشماری کنفرانس ، سمینار و سمپوزیوم در کنار ترجمه­ی کتب و منابع علمی جدید و ارتقاء این رشته در دانشگاههای کشور ، این بهانه پذیرفتنی نیست ؛ چرا که انتخاب بی قاعده برگزیده ها ، در کنفرانس و سمپوزیم های روابط عمومی به بهانه هایی مانند ایجاد انگیزه و نیز تشویق آنها به ادامه فعالیت ( با وجود اینکه علم به حقایق وجود دارد ) نه تنها  نتیجه ای ندارد ، بلکه حــــب و بغض هایی را در روابط عمومی ها ایجاد می کند که شاید خسارات غیر قابل جبرانی را نیز به دنبال داشته باشد.

اما سؤال ما از برگزار کنندگان این همایش ها چیست ؟

1- چرا در هر سمپوزیوم شاخص های ارزیابی برای شرکت کنندگان توضیح داده نمی شود تا سایر روابط عمومی ها نیز با این شاخص ها آشنا شده و در همان راستا حرکت کنند به نظر شما ارائه یک سری تحقیقات و مطالب تئوریک به صورت دست پا شکسته که به دلیل فرصت کم ارایه کنندگان از هیچ ارتباط منطقی برخوردار نیست نمی تواند جای خود را به معرفی این شاخص ها بدهد.

2- چرا در برگزاری نمایشگاه جنبی در کنار این سمپوزیوم ها آثار برتر برندگان توسط روابط عمومی های آنان ارائه نمی شود.

3- آیا برگزاری این سمینارها کمکی به کمبود تجربه مدیران در حوزه روابط عمومی ، بی انگیزگی کارکنان ، تغییر مداوم مدیران و ... کرده است ؟

4- معیارهای تدوین قانون جامع برای روابط عمومی ها چیست ?آیا در زمینه این معیارها از سایر روابط عمومی ها نظرخواهی شده است.

5- چرا هیچ نظارت بر محتوا ارائه شده در نمایشگاه جنبی سمپوزیوم صورت نگرفت? بطوریکه اکثر غرفه ها مجلات و کتب مانده در انبارهای خود را به نمایش گذاشته بودند و خبری از آثار روابط عمومی های برتر نبود.

6- چرا هر ساله در این سمپوزیوم ها یک تحقیق کاربردی در رابطه با روابط عمومی ها انجام نمی شود و در اختیار سایر دستگاهها قرار نمی گیرد.

7- براستی شاخص های روابط عمومی سرآمد یا سرآمدی در روابط عمومی چه بود? و چرا نتایج دستاوردهای آن در اختیار شرکت کنندگان قرار نگرفت.

8- چرا از تجربیات یک کارشناس یا مدیر برتر به عنوان سخنران در این سمپوزیوم استفاده نشد.

نتیجه آنکه همایش ها و سمپوزیوم های روابط عمومی که به دلیل ماهیت روابط عمومی موضوع اعتماد باید به عنوان بزرگترین سرمایه در آن محفوظ بماند از منظر بسیاری از اعضای جامعه روابط عمومی ایران با بی اعتمادی جـــــــدی روبروست که بخش اصلی این بی اعتمادی نتیجه غلبه روحیه اقتصادی بر روحیه علمی این قبیل برنامه هاست. به نظر می رسد چندان هم گوش شنوایی برای این مفهوم وجود ندارد و فضای کسب و کار تا حدود زیادی جایگزین فضای علمی شده است.